oczątki Skalbmierza osnute są mrokami dziejów. Legenda głosi, że osada i miejscowy kościół powstały z fundacji palatyna Bolesława Krzywoustego - Skarbimira z rodu Awdańców, rycerza żyjącego na przełomie XI i XII w. Po oślepieniu i wygnaniu Skarbimira z kraju, Skalbmierz stał się własnością biskupów krakowskich. Najstarszy źródłowy przekaz o Skalbmierzu pochodzi z 
1217 roku. Istniała tu wtedy osada miejska, przez którą przebiegał prastary szlak handlowy, wiodący z ziem niemieckich przez Wrocław, Kraków i dalej, do Sandomierza i na Ruś. Istotny wpływ na życie mieszkańców osady wywierał miejscowy kościół kolegiacki, którego znaczenie w epoce średniowiecza porównywane jest Katedrą Wawelską i kolegiatami w Wiślicy i Sandomierzu. W 1234 r. w okresie wojny domowej, Skalbmierz został zajęty przez księcia Konrada Mazowieckiego, który dokonał inkastelacji kościoła, przystosowując go do funkcji obronnych. W 1241 r. Skalbmierz i okolice zostały spustoszone przez Tatarów. 20 lutego 1342 r. na zamku w Krakowie król Kazimierz Wielki wydał dokument lokacyjny miasta Skalbmierza na prawie średzkim.
Od tamtego czasu (z przerwą 1869-1927) miastem rządzi samorząd, na czele którego stoi wybrana Rada Miejska, Zarząd oraz Burmistrz.|
|
|
 |
 |
 |
 |
Na przełomie XIX i XX stulecia w mieście pracował jako notariusz Zdzisław Skłodowski, postać nietuzinkowa, animator kultury i działacz niepodległościowy. W Skalbmierzu m.in. dokonał jednego z lepszych tłumaczeń literackich ''Hamleta'' Williama Szekspira. W 1884 roku gościł u siebie swą bratanicę, przyszłą noblistkę - Marię Skłodowską.
 |
 |
 |